Potje verdriet

Ik heb thuis een potje
Op het potje staat “verdriet”.
Ik doe er graag verdrietjes in.
Want als ze klein zijn… huil ik niet
Steeds als er iets tegenzit, 
Er iets gebeurt wat ik niet wil.
Open ik het potje
gooi het erin, heel stil.
Maar gisteren was de laatste 
druppel iets teveel
Van al die stukjes klein verdriet,
kreeg ik een brok in mijn keel.
Mijn hand begon te trillen, 
verdriet vloog met golven uit de pot. 
Een traan begon te rollen, 
ik voelde, me erg rot.
Een onbedaarlijk snikken, 
deed me trillen overal. 
Ik zat echt tot aan mijn haren 
in het diepste, diepe dal.
Het was met roodomrande ogen, 
dat ik mezelf weer rustig kreeg. 
Opgelucht keek ik naar mijn potje, 
het potje, ...dat was leeg!
Dus zie je iemand lopen, 
met rode ogen heel bedeesd. 
Dan weet je... 
haar potje is pas vol geweest.