Alleen met advent
 

De krantenkoppen brengen het als dagelijkse kost, waarop we al zijn uitgekauwd;

het nieuws is na een uur al oud, het vat niet werkelijk post.

Drieduizend doden bij een bomaanslag in hartje stad!

Vluchtelingen wachten maanden op de uitslag van 't debat!

Bovenin de bergen zitten mensen opgejaagd als vee

Middenin die wereldstad vereenzaamt hij van nummer twee!

En juist in deze dagen klinkt er vrolijke muziek.

De klokken in de toren spelen 'Jezus is geboren in een simpele stal.

Hij die vrede brengen zal, Hij die vrede brengen zal.'

Voor wie? Voor wie ook alweer? Voor wie?

Tv-rubrieken brengen het haast achteloos in beeld.

We kijken wel, maar zien het niet, het is net iets teveel verdriet.

We staren heel verveeld.

Dakloze mensen op een kluitje in het grauwe net! Hongersnood treft allerarmsten in het nieuwe rampgebied!

De kloof is schrijnend! Arm en rijk zijn nooit zo ver uiteengescheurd!

Klik! We zappen maar weer verder, want wie weet wat straks gebeurt.

En juist in deze dagen klinkt er vrolijke muziek.

De klokken in de toren spelen 'Jezus is geboren in een simpele stal.

Hij die vrede brengen zal, Hij die vrede brengen zal.’

Voor wie? Voor wie ook alweer? Voor wie?

En toch... De belofte dat het anders wordt

houdt mensen overend, voor even, een moment, al is het soms alleen met advent.